Lech Janerka (ur. 2 maja 1953 we Wrocławiu), muzyk rockowy, kompozytor, basista, autor tekstów.
Lech Janerka w polskiej muzyce rockowej pojawił się pod koniec lat siedemdziesiątych. Wraz z żoną - Bożeną Janerką - występował wtedy na festiwalach piosenki studenckiej.
W 1979 roku założył zespół Klaus Mitffoch, który (w składzie z Janerką) nagrał tylko jedną płytę (Klaus Mitffoch), która przez wielu uznana została za jedną z najistotniejszych w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Ekspresją album dorównywał ekspresji zespołów punk rockowych, charakteryzował się jednak znacznie bardziej rozbudowaną warstwą melodyjną i harmoniczną. Teksty odnosiły się do rzeczywistości PRL lat osiemdziesiątych, wiele z nich stanowiła zawoalowana krytyka panującego reżimu, a także wezwanie do walki (np. Powinność kurdupelka, Klus Mitroch). Album zwyciężył w ankiecie Magazynu Muzycznego wśród dziennikarzy na album trzydziestolecia i wśród czytelników Tylko Rocka na album lat 80.
W 1986 roku po rozpadzie zespołu Janerka wydaje Historię podwodną - płytę, sygnowaną już swoim imieniem i nazwiskiem. Płyta - o znacznie spokojniejszym (muzycznie i lirycznie) charakterze oceniona została zarówno przez krytyków jak i słuchaczy bardzo wysoko. Niemal wszystkie zawarte na niej utwory znalazły się na krajowych listach przebojów (np. Konstytucje, Niewole, Ta zabawa nie jest dla dziewczynek).
W następnych latach Janerka wydał kolejne albumy. Nie przyniosły one już tak spektakularnych sukcesów, niemniej ugruntowały jego pozycję na polskim rynku muzycznym, jako twórcy niezależnego, oryginalnego - pozostającego niejako na uboczu sceny rockowej. Twórca często zmieniał charakter muzyczny swoich utworów (np. album Bruhaha pełen był ostrych gitarowych riffów Wojtka Seweryna, a Ur była znowuż daleka od estetyki rocka). Wśród fanów twórczości Janerki często można się spotkać z opinią, że warstwa muzyczna kolejnych albumów pozostawia coraz większy niedosyt, w przeciwieństwie do coraz bardziej poetyckich i głębokich tekstów.
W 2002 roku Janerka nagrał utwór mający stanowić element kampanii na rzecz organizacji przez Wrocław wystawy EXPO w 2010 roku. W nagraniu wzięła udział elita polityczna i artystyczna Wrocławia (a także m.in. biskup i komendant policji). Przedsięwzięcie to odbiło się szerokim echem we Wrocławiu, wielu oddanych fanów twórczości Janerki odebrało je jednak jako niezrozumiałe zerwanie z dotychczasową niezależnością.
W 2005 roku muzyk wydaje płytę Plagiaty, nagraną w zmienionym składzie: z gitarzystą Damianem Pielką, który zastąpił zmarłego 5 lutego 2004 roku Wojtka Seweryna i Michałem Mioduszewskim na perkusji. Płyta zawiera kompozycje, które Janerka grał w czasach młodzieńczych, natomiast teksty zostały napisane współcześnie. Krążek cieszy się sporym uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyków. W tym samym roku Janerka otrzymuje za niego nagrodę Superjedynka, w kategorii „płyta alternatywna”. Piosenka Rower dociera do czołowych miejsc polskich list przebojów, a teledysk do niej zdobywa grand prix na festiwalu polskich wideoklipów Yach Film. Za ten utwór Janerka niespodziewanie otrzymał Fryderyka w kategorii „piosenka roku”. W 2004 roku dostał Fryderyka w kategori „reedycja roku”.
Lech Janerka jest także autorem muzyki do trzech filmów: Chce mi się wyć Jacka Skalskiego, Obcy musi fruwać Wiesława Saniewskiego i Czyż nie dobija się konia? Macieja Żurawskiego. Wystąpił również w filmie Przemysława Wojcieszka Głośniej od bomb jako ksiądz Wojciech.
Oglądając ten teledysk pierwszy raz, byłam pewna, że jest to produkcja zagraniczna. Miłym zaskoczeniem była informacja, że jest to polski klip. Pati Yang jest świadoma artystką, z dużym doświadczeniem w biznesie muzycznym, wiele lat spędziła podróżując z muzykami w trasach koncertowych. Obecnie mieszka w Londynie, gdzie zajmuje się nowymi projektami. Teledysk do utworu All that is thirst zachwyca pomysłem oraz realizacją. Ciekawa charakteryzacja, scenografia i nieco eteryczny klimat nadają klipowi niepowtarzalny charakter.Teledysk ten został nagrodzony na XIV Festiwalu polskich wideoklipów Yach Film 2005 w kategoriach: Najlepsza plastyczna aranżacja przestrzeni, Najlepsza kreacja aktorska wykonawcy utworu muzycznego. Pozostaje tylko żal, że tak dobre polskie produkcje nie są doceniane i promowane w naszym kraju..
